GESCHIEDENIS
Vanaf 1969 werd ieder jaar met carnaval een prins gekozen in de soos voor één avond. Een gevolg was er niet, soms had de prins een prinses. In 1971 was Theo Savelkoul prins. Aangezien het weer tijdens de carnaval mooi was, werd besloten om mee te doen met de optocht. In allerijl werden 11 personen (jongens en meisjes) aangewezen om mee te doen. Met de “lelijke eend” van mevrouw Berben werd het prinsschap door de straten van Herkenbosch rondgereden.
In 1972 nam Marcel Simons het initiatief om een jeugdraad bij elkaar te roepen. Marcel was destijds lid van het jeugdbestuur van de soos. En zowaar, het lukte hem een volledige raad op de benen te krijgen. Mensen van het eerste uur waren: Frits Knoben, Frits Hilgersum, Huub Arends, Fred Steinbusch, Jeu Evers, Hans van de Riet, Hans Veens, Sjra Bos, Theo Savelkoul, Henk Biermans, Peter Thissen, Frans Tissen, Olaff Riteco en Chrit (Basje) Wolfhagen.
Penningmeester Boy Berghof kon 2e hands capes en steken kopen voor een zacht prijsje. Voor de rest moesten de jongens vindingrijk zijn. De scepter werd van een poppenkastpop gemaakt. Witte handschoenen? Nooit van gehoord. Dan maar de bruine winterhandschoenen. Omdat de jongens van de raad al iets ouder waren, konden zij zelf de “prinsenwagen” maken. Dit gebeurde bij de Familie Veens aan de Stationsweg. Hier zijn de Doale-Eier jarenlang altijd zeer gastvrij ontvangen geworden. De onkosten van materiaal en drank werd over de leden verdeeld.
Van een receptie had men het eerste jaar nog niet van gehoord. Een naam moest ook nog verzonnen worden. Wat te denken van de jeugd van D’n Doal. Een doal is een vogel en wat leggen vogels: eieren. Aldus besloten. De Daole-Eier werd in de beginjaren met ao geschreven. Er bestond toen nog geen Veldeke! Later is dit rechtgetrokken en verandert in Doale-Eier.
Via een wilde stemming is Jeu Evers de 1e Doale-Eier prins geworden. Samen met Jeanne Biermans heeft hij 3 dagen over de jeugd van Herkenbosch geregeerd.
De soos ging destijds om 23.30 uur dicht. Veel te vroeg volgens de Doale-Eier. Zij zochten dan ook na afloop hun vertier in de pas geopende café de Sport. Truus en Wim konden dat wel waarderen en spoorden hen aan om verder te gaan. Sjeng Heuts was in dat jaar prins bij D’n Doal. Ook hij waardeerde de Doale-Eier door hun het 2e jaar zijn prinsenpak te schenken.
In 1973 werd Henk Biermans jeugdprins. Zijn prinses was Juul Crompvoets. Onder de spreuk:Neit loetsje, ut beier mot kloetsje werd weer 3 dolle dagen pret beleefd. Henk kreeg de eerste receptie bij het Doale-Eier palies Café de Sport. Er werd een “professionele” prinsenwagen gebouwd. De bouwtekening had Gerard Schallenberg gemaakt.
1974 was het de beurt voor Jeugdprins Peter Thissen. Zijn prinses was Miep Biermans. De prinsessen hadden de afgelopen jaren zelf voor hun outfit gezorgd. Hier zou in 1975 verandering in komen. De opvolger van Peter was Jan Veens. Hij was als laatste erbij gekomen. Ook was hij een van de jongste. Tijdens het prinsenbal van Jan trad de gehele raad af en kwam er een geheel nieuwe jonge raad. De oude leden schonken Jan een scepter.Enkele leden zijn nog jaren als begeleider aanwezig geweest.
In 1972/1973 kwamen de Doale-Eier ook in contact met de jeugdcarnavalsverenigingen uit de omgeving. De Markoef in Melick, De Belhamels (heden de Dorsjvleagels) uit Posterholt, de Eerstelingen uit Vlodrop en de Zolderratte uit Asenray. Met verschillende van deze verenigingen hebben de Doale-Eier nog steeds een band.